Αποκλειστική Συνέντευξη: Χριστοδουλοπούλου Βιβή

• Από πότε ασχολείσαι με το συγκεκριμένο άθλημα και τι είναι αυτό που σε συναρπάζει;
• Το 1998 ήρθα σε επαφή με τα αθλήματα του «Δίαθλου» και «Σκι αντοχής», σε Ελλάδα και Εξωτερικό.  Το 2006 ήρθα για πρώτη φορά σε επαφή με το Αλπικό σκι. Από το 2008 έως και σήμερα ασχολούμαι αποκλειστικά ως αθλήτρια του Αλπικού σκι. Η πρόκληση του ίδιου του αθλήματος ήταν το έναυσμα για να ασχοληθώ με το πιο συναρπαστικό άθλημα από όσα είχα ασχοληθεί μέχρι στιγμής.
• Υπάρχει η κατάλληλη υποδομή στην Ελλάδα;
• Όσα χιονοδρομικά κέντρα έτυχε να επισκεφτώ μέχρι σήμερα πληρούν μερικώς σε υλικό τεχνική υποδομή όπως (προσπελάσιμα πάργκινκ- προσβάσιμα σαλέ – αρκετές καρέκλες (λίφτ) – Ιατρεία κλπ.). Στερούνται όμως σε μεγάλο βαθμό εξειδικευμένου ανθρώπινου δυναμικού όσο αφορά την προσαρμοσμένη χιονοδρομία αλλά  και την τουριστική χιονοδρομία.
• Υπάρχουν πολλοί αγώνες στην Ελλάδα στους οποίους μπορείτε να λάβετε μέρος;
• Όχι ως σήμερα που μιλάμε δεν υπάρχουν. Στην Ελλάδα το Αλπικό σκι είναι ακόμα στα πρώτα στάδια εξέλιξης (παρότι είχαμε  2 συμμετοχές αθλητή μας στο «Salt Lake city 2002 & Torino 2006» αντίστοιχα). Το σκι είναι ένα άθλημα δύσκολο – δαπανηρό και επίπονο, επομένως δεν έχει την απήχηση που σαφώς έχουν άλλα αθλήματα (στίβος –ομαδικά μπάσκετ κλπ). Έτσι δεν μπορέσαμε ως χώρα να διοργανώσουμε ακόμα κάποιο πανελλήνιο πρωτάθλημα ή κύπελλο, αφού η συμμετοχή είναι μικρή.
• Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζετε στην προετοιμασία σας?
• Ο χρόνος που μεσολάβησε (χειμώνας 2008 έως τον Μάρτιο 2010) είναι πολύ μικρός για να προετοιμαστούμε άρτια για μια τόσο μεγάλη συμμετοχή όπως είναι η παραολυμπιακοί αγώνες του Βανκούβερ 2010. Αν αναλογιστούμε ότι η πρώτη συμμετοχή μας σε διεθνείς αγώνες έγινε πριν έναν χρόνο ακριβώς όπου και μπήκαμε στις παγκόσμιες λίστες αθλητών. Οι δυσκολίες ήταν πάρα πολλές αναφέρω μερικές επιγραμματικά: Έλλειψη εξοπλισμού – Προπονητών Προπονήσεων – Προπονητικών Χώρων – Έλλειψη χορηγών ή άλλη βοήθειας – Έλλειψη βεβαίως κ αθλητικής εμπειρίας.
• Ποιοι σας βοηθούν στην προσπάθεια που κάνετε;
• Ιδιώτες – Φίλοι – Συγγενείς. Εδώ θα πρέπει να ευχαριστήσω οπωσδήποτε: Τα χιονοδρομικά Κέντρα Βασιλίτσας και Παρνασσού που πάντα μας στήριζαν και μας στηρίζουν σε ότι τους ζητήθηκε. Επίσης τον κ. Στέργιο Μπάπο και Βασίλη Μπαλντούμη για την χορηγία τους σε πέδιλα και στολή αγώνων, τον κ. Κωστή Παπαδακάκη / Υπεύθυνο υπαίθριων δραστηριοτήτων χιονοδρομικού Κέντρου Παρνασσού.Επίσης από το 2008 έως και σήμερα η Ομοσπονδία ΑΜΕΑ σε συνεργασία με την Ελληνική Παραολυμπιακή Επιτροπή.

• Τι θα θέλατε να πείτε στην Ομοσπονδία και στην Πολιτεία (Εννοούμε, υπάρχει βοήθεια από το κράτος);
• Το Ελληνικό κράτος εμφανίζεται μέχρι σήμερα ως αρωγός σε κάθε προσπάθεια – ξεκίνημα νέων αθλητών που αποφασίζουν να ασχοληθούν με το συγκεκριμένο άθλημα. Από την άλλη πλευρά η χώρα μας δεν έχει παράδοση στο Αλπικό σκι, ίσως λόγω της μεσογειακής της θέσης. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το άθλημα γενικά πόσο μάλιστα όταν πρόκειται για ΑΜΕΑ λόγω της ιδιαίτερης δυσκολίας που παρουσιάζει η συμμετοχή είναι περιορισμένη. Με συνέπεια να μην υπάρχει μια συνέχεια ώστε να δημιουργηθεί κάτι που θα έχει διάρκεια.
• Αυτή τη στιγμή εκπροσωπείς την Ελλάδα, στο μεγαλύτερο αθλητικό γεγονός. Τα συναισθήματα σας;
• Χαρά: Σαφώς η συμμετοχή σε μια τόσο μεγάλη διοργάνωση όπως είναι η Χειμερινή Ολυμπιάδα αποτελεί μοναδικό γεγονός και είναι ένα όνειρο ζωής για κάθε αθλητή. Κάποιοι από εμάς έχουν μόνο μια ευκαιρία να συμμετάσχουν έτσι το πρώτο συναίσθημα που ένιωσα ήταν χαρά!! Η χαρά της συμμετοχής και της προσπάθειας.
• Άγχος: κάθε νέος αθλητής θέλει και προσπαθεί για το καλύτερο αποτέλεσμα σε έναν αγώνα, γι’ αυτό άλλωστε προετοιμάζεται και προπονείται τόσα χρόνια, έτσι πάντα θα υπάρχει το άγχος των αγώνων.
• Συγκίνηση: με τιμά ιδιαίτερα η συμμετοχή μου λόγω του ότι θα είμαι η  πρώτη ελληνίδα αθλήτρια (ΑΜΕΑ) στο Αλπικό σκι, που λαμβάνει μέρος σε μια χειμερινή παραολυμπιάδα.
• Βιβή, οι Ολυμπιακοί αγώνες πλησιάζουν και η προετοιμασία σου βρίσκεται στο τελικό στάδιο. Πόσο μακριά βλέπουμε ένα μετάλλιο;
• Η κατάκτηση ενός μεταλλίου θα ήταν σαφώς ένα πολύ σημαντικό γεγονός για την χώρα μας, αυτό όμως προϋποθέτει για τον αθλητή  ενασχόληση με το άθλημα για μια σειρά ετών και συνεχόμενων προπονήσεων τουλάχιστον (8 μήνες στο βουνό). Αν θέλω λοιπόν να μιλήσω για τον εαυτό μου ίσως να είναι ουτοπία να περιμένω κάτι τέτοιο δεδομένου ότι ξεκίνησα να ασχολούμαι με το άθλημα σε αρκετά μεγάλη ηλικία, η κατηγορία δε στην οποία συμμετέχω δεν αντιστοιχεί σε καμία περίπτωση στην αναπηρία μου. Θα μπορούσα να πω πως εκ των προτέρων συμμετέχω σε έναν κατά κάποιο τρόπο μη «ισότιμο αγώνα», έχοντας περισσότερο ως βασικό αντίπαλο τον ίδιο μου τον εαυτό χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως δεν θα αγωνιστώ με όλη μου την ψυχή για να φέρω μια πολύ καλή επίδοση που μακάρι αυτή να είναι κοντά σε κάποιο μετάλλιο. Απλά εδώ  να αναφέρω πως είμαι η μοναδική γυναίκα στην Ελλάδα που ασχολείται με το άθλημα και πιθανώς η μοναδική στον κόσμο με τόσο σημαντικό βαθμό δυσκολίας.

• Από διακρίσεις και συμμετοχές πως πάμε;
• 1998 - Συμμετοχή στην διεθνή διοργάνωση Αλπικού σκι και Σκι αντοχής «Ridderrweek» στο Beitostolen της Νορβηγίας.
• 2008 – Συμμετοχή «Ridderrweek» στο Beitostolen της Νορβηγίας 1^η θέση στο αγώνισμα της Γιγάντιας κατάβασης γυναικών με ακρωτηριασμό (Giant Slalom) κατηγορία LW2
• 2008 EUROPIAN CUP (Giant Slalom ) Pitztal – Αυστρία
• 2009 Paralympic Winter Word Cup (Giant Slalom ) – Solleftea – Sweden
• 2009 EUROPIAN CUP (Giant Slalom) Pitztal – Αυστρία
• Τα σχέδιά σου για το μέλλον;
• Η συμμετοχή μου στο Βανκούβερ δεν σηματοδοτεί το τέλος μιας πορείας. Σκοπεύω να συνεχίσω το άθλημα διεκδικώντας καλύτερες και ακόμα πιο υψηλές διακρίσεις όσο αυτό μου επιτρέπεται πάντα σε σχέση με την φυσική μου κατάσταση. Ένας επιπλέον στόχος, είναι η διάδοση του αθλήματος σε νέα παιδιά μέσα από την δική μου προσπάθεια και κατάθεση, ώστε να μπορέσουν να δημιουργηθούν εκείνα τα θεμέλια πάνω στα όποια το Αλπικό σκι θα αγαπηθεί και θα έχει συνέπεια αλλά και συνέχεια.